Thursday, June 22, 2017

ΙΩ - Μια φλόγα άσβεστη

Η όμορφη ιέρεια πέρασε τη μισή ζωή της από τη μία ταλαιπωρία στην άλλη, καταδιωγμένη διαρκώς από τις ιδιοτροπίες, με τις οποίες το 'χαν πάντοτε συνήθειο οι ισχυροί να μαστιγώνουν τις πλάτες και τα πεπρωμένα των ταπεινών. Αν εξαιρέσει κανείς τις μεταγενέστερες εκλογικεύσεις επί του μύθου, ποτέ δε θα μάθουμε τα αισθήματα της ίδιας. Πέρασε όλη της ζωή της έρμαιο στις διαθέσεις δυνάμεων ανώτερων, πέθανε κάποτε σαν πλάσμα αδύναμο, άβουλο και βασανισμένο.

Ή μήπως όχι;

Ετούτη η όμορφη δορυφόρος κυρά, σε πείσμα όσων θεωρούσαν την καρδιά της σβησμένη από μύριους αιώνες και το δέρμα της ρικνό και σημαδεμένο από πλήγματα έξωθεν, φαίνεται να παλεύει γεμάτη ζέση και γεμάτη απ' τις αντιθέσεις μιας ζωντανής ψυχής. Στην αγκαλιά του Διός, διόλου δε διακρίνουμε την ψυχρότητα της ήττας ενός βιασμού, μα κάθε άλλο. Μπολιασμένη διαρκώς ζωή από την παρουσία και τον έρωτα του θεού, κυοφορεί μια δική της νέα ζωή, μια πυρκαγιά που την κάνει άσβεστα ποθητή. Γιατί φαίνεται να την αγάπησε στ' αλήθεια, τούτη εδώ, ο μέγιστος Δίας. Υποταγμένος κι ο ίδιος στην βαρύτητα κάποιου νόμου, παρ' όλα αυτά δεν την εγκαταλείπει στιγμή στο ατελεύτητο ταξίδι της απ' το Ιόνιο στην Ιλλυρία κι απ' τη Σκυθία στον Καύκασο. Με όλες του τις δυνάμεις παλεύει να συνδράμει την αγαπημένη κόρη και ν' απαλύνει τα δεινά της.

Κάποτε, ίσως, τα βάσανα φτάνουν σε κάποιο τέλος. Η Ιώ δεν ξεχνά στιγμή τα χρόνια των διωγμών. Γυναίκα πλέον κρατά απ' την όμορφη δαμάλα, που ήταν κάποτε, εκείνο το στοιχείο που την ξεχώριζε και την έκανε θαυμαστή, μέσα στην τρέλα και στον ίλιγγο της φυγής: να αλλάζει διαρκώς χρώματα.

Ιριδίζουσα και παλλόμενη, μέσα στα μάγια και τις θειούχες σκόνες της, φτιασιδώνεται ασταμάτητα για χάρη του κύρη της. Μεγαλώνει, χωρίς ποτέ να ξεχνά το χαριτωμένο θηλυκό, που ήταν κάποτε. Την δροσερή εκείνη παρθένα, που μάγεψε την καρδιά του ισχυρότερου απ' τους θεούς, θύμα κι ο ίδιος μιας έλξης που ξεπερνούσε και τους δύο.

Astronomy Picture of the Day
Io over Jupiter from Voyager 1

Monday, June 19, 2017

ΚΡΟΝΟΣ - Beauty's Part Two

Έχει η Ομορφιά αρχή, έχει τέλος; Αν το Σύμπαν γεννήθηκε στα σπλάχνα της, πιθανότατα όχι. Αν πάλι αποτελεί μέρος του, τότε αρχίζει με την πρώτη λάμψη του και θα πεθάνει κάποτε μαζί του.

Sunday, June 18, 2017

ΚΡΟΝΟΣ - Beauty is in the Eye of the Beholder

Κάποια πράγματα σήμερα είναι, αύριο δεν είναι. Αυτά αφορούν τους μηχανικούς, τους ηλεκτρολόγους, τους προγραμματιστές. Κάποτε είχαμε δέκα δορυφόρους να θυμόμαστε κι εννιά πλανήτες. Σήμερα, ποιος μπορεί ν' απαριθμήσει μόνο τις αποστολές, έστω, που αφιερώθηκαν στον Άρη; Για τους πλανήτες εκτός ηλιακού συστήματος, δεν είναι να μιλάμε, έχει χαθεί πια η μπάλα. Σε βαθμό μάλιστα που οι απανταχού ερευνητικές ομάδες αλωνίζουν επάξια στα χωράφια του marketing ή της διαφήμισης, ώστε να κρατούν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης (προφανώς και των χορηγών), διαρκώς, εξημμένο: εδώ ο πιο καυτός πλανήτης, εδώ ο πιο ψυχρός, εδώ αυτός που μοιάζει περισσότερο στη Γη, εδω ο άλλος που η Γη του μοιάζει περισσότερο, εδώ ένας παχύς, εδώ ένας κοντός, εδώ ένας ριγέ, να κι αυτός, να κι εκείνος, να κι ο άλλος με τους πράσινους και μπλε δεινοσαύρους.

Δεν είναι μήπως θαυμαστά όλα ετούτα; Φυσικά! Αμφιβάλλει κανείς, για την αδιανόητη ομορφιά, με την οποία βομβαρδιζόμαστε τρυφερά, σε κάθε στροφή της αντίληψης; Όμως εδω, όσο είναι δυνατόν, θα επιμείνω στο διαχρονικό. Θα διυλίζω τις πληροφορίες και τα αισθήματά μου, θα βαστώ μόνον εκείνα που μας καθιστούν ανθρώπους απλωμένους στο χώρο και στο χρόνο, πλατειές επιφάνειες (επίπεδες, υπερβολικές ή παραβολικές) κι όχι επιπόλαιες τομές - γρατζουνιές δηλαδή - στο καμβά του χάους.

Η ομορφιά, με όποιον ορισμό ή εποχή κι αν την αποκαλέσει κανείς, είναι ένα τέτοιο μέτρο.


Astronomy Picture of the Day

Tuesday, June 13, 2017

Καλό σύμπαν να 'χουμε!

Έτσι φέρεται να είπε τυχόντας Δημιουργός των Πάντων. Αμ' έπος αμ' έργον, λοιπόν, άνοιξε τις πύλες της Μεγάλης Έκρηξης κι όλα τα υπέροχα πλάσματά του: ο χώρος, ο χρόνος, το φως, τα σπόρια της ζωής κι η Μόνικα Μπελούτσι, ξεχύθηκαν εμπρός, σμπρώχοντας ένα το άλλο μέχρι να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, 13,7 δισεκατομμύρια έτη μετά με κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πλανητάρχη τον Τράμπ κι εμένα να γράφω αυτές τις ασυναρτησίες. Φυσικά, εδώ δεν πρόκειται για πολιτικό blog, αν και δεν θα ήταν μακρυά απ' την αλήθεια αν θεωρούσαμε ότι η πολιτική δεν είναι άλλο παρά ο τρόπος οργάνωσης των έμβιων εκείνων, που είναι φορείς αυτοσυνείδησης, άρα ένα αναπόσπαστο παρακλάδι του θαύματος και του μυστηρίου που μας περιβάλλει.

Ίσως τα πάντα να οφείλονται στα γονίδια, ίσως πάλι να οφείλονται σ' εκείνη την αχνή ανάμνηση μιας εκπομπής, ενός τηλεπαιχνιδιού που σημάδεψε ένα σωρό τυπάκια της γενιάς μου και στην οποία αποτίνω φόρο τιμής με τον τίτλο, που επέλεξα. Ωραία χρόνια, γεμάτα μαγεία κι υποσχέσεις. Τα πάντα ήταν ένα μυστήριο. Κι έπειτα άρχισαν οι απομυθοποιήσεις: οι γονείς σου δεν ήταν υπεράνθρωποι, ο ιππότης της ασφάλτου ήταν τελικά ναυαγοσώστης, περιτριγυρισμένος από βυζιά, οι αγαπημένοι σου τραγουδιστές ήταν πρεζόνια του κερατά, σεξιστές κι ίσως ρατσιστές, οι συγκεντρώσεις της Ν.Δ. που σε κουβαλούσε, εν είδει εκδρομής, η βασιλική γιαγιά σου ήταν ο πυρήνας της κοινωνικής κατάντιας.

Μια μικρή γωνίτσα όμως, ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστεκόταν και αντιστέκται ακόμα στον κατακτητή ρεαλισμό. Ο ουρανός της νύχτας δεν έχασε τίποτα απ' τη μαγεία των πρώτων χρόνων, είτε θέτε των δικών μου, είτε θέτε των ανθρώπων όλων, απ' τον πρώτο αυστραλοπίθηκο, μέχρι τις φωτογραφίες με πανσέληνο στο Instagram. Η ναυτία του απόλυτου δέους, όταν γέρνει κανείς το κεφάλι πίσω, όταν βαθαίνει το βλέμμα του στο άπειρο (;) στερέωμα, η ναυτία ετούτη ήταν πάντοτε παρoύσα, όσο υπήρχαν μάτια, νωρίτερα δηλαδή κι απ' το αυχενικό σύνδρομο.

Στο θέαμα του έναστρου πανοράματος ένας μέρος του ανθρώπου σωπαίνει, ησυχάζει, παραλύει. Τα χάνει. Κι όταν σιγά-σιγά η συνείδηση επιστρέφει στα καθεστηκώτα της έδρανα, είναι γεμάτη αστέρια κι ερωτήματα κι όχι stars και απορρίματα, όπως όταν σηκώνεται απ' την τηλεόραση. Είναι γεμάτη ερεθίσματα, γεμάτη κίνητρα να κατεβάσει και να μελετήσει τόμους, να στήσει τηλεσκόπια και δίκτυα τηλεσκοπίων και ραδιοτηλεσκόπια, να διαμετρήσει όλο και μεγαλύτερους υποχθόνιους επιταχυντές, να σκάψει υδάτινες παγίδες όλο και βαθύτερα στη γης, να αποχαιρετίσει δορυφόρους γεμάτους εξισώσεις, που είναι μια άλλη λέξη για την περιέργεια και το όνειρο.

Κόκκινοι γίγανες και άσπροι νάνοι, λοιπόν. Ένα ταξίδι που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις ρατσιστικές διαιρέσεις της ανθρώπινης ηλιθιότητας, αλλά με τη στιχουρχική της ίριδας και τη λήθη της ανθρώπινης φθαρτότητας. Ένα blog ακόμα (έλεος!) για μια αγάπη, που απορώ πώς έμεινε τόσον καιρό ξεχασμένη, σ' αυτή την συμπυκνωμένη γωνιά ενός επίδοξου κοσμοναύτη.